Zoeken

De mevrouw en haar hondje: een wake-up call



Tijdens een rustige surveillancedienst, zag ik dat een mevrouw haar hondje op de stoep liet poepen. Zo zeg, lekker asociaal! In mijn gedachte, zag ik een voetganger al vol in de poep gaan staan en vloekend zijn weg vervolgen. Ik vroeg mijn collega om de auto stil te zetten en liep naar die mevrouw toe. Ik sprak de mevrouw aan dat dit echt not-done is. De mevrouw werd boos: Of ik niet beter boeven kon gaan vangen want zei ze: “mijn hondje heeft alleen een plasje gedaan!”
Ik kon wel door de grond zakken. Inwendig vloekend liep ik terug naar de surveillancewagen. Stom hondje, stom mens, stom gedoe! 

Twee avonden daarvoor kreeg ik een melding van een ongeval. Een jongen van 14 jaar was klem komen te zitten in een kraakwagen bij het ophalen van oud papier. Met toeters en bellen zijn mijn collega en ik die kant opgereden. Aangekomen op de PD was de ambulance er al, de brandweer en meerdere surveillancewagens kwamen ook ter plaatse. Terwijl collega’s orde in de chaos proberen te scheppen, krijgen mijn collega en ik de opdracht om de ouders van de jongen te gaan inlichten en hen te begeleiden naar het ziekenhuis. Aangekomen in het ziekenhuis bleek de jongen te zijn overleden.

Het verdriet van deze familie, de getuigenis van zijn jongere broertje die hem heeft zien overlijden, de wanhoop, het ongeloof, een van de ouders viel flauw van de stress, wow, dat kwam binnen.


Mijn vader was drie maanden daarvoor overleden. Mijn pijn, mijn onmacht, mijn boosheid over het overlijden van mijn vader, werd daar bij die familie heel erg voelbaar. Ik stond bij ‘de confrontatie’ met een oom van die jongen, naar het dode lichaam te kijken. Ik wilde niet emotioneel betrokken raken maar was tegelijkertijd drie maanden terug in de tijd, toen ik naar mijn dode vader stond te kijken. Mijn verdriet perste ik met alle macht terug mijn lichaam in. ‘Ik ga hier geen gevoel tonen en ik ga zeker niet huilen, ik wil niet zwak zijn, ik moet er voor de familie zijn.’ Uiterlijk was ik een professionele diender, innerlijk knakte ik bijna.


Wanneer iemand van wie je houdt overlijdt, krijg je te maken met rouw en verdriet. Afscheid nemen en verlies behoren tot ons heldenwerk. Dat is ook een vorm van rouw. We krijgen er mee te maken vanuit onze professionele opdracht. Jij verandert door je werk. Na ieder heftig incident, ben jij door je ervaringen daarbij, ook een stukje veranderd. Helden kunnen verlangen naar de tijd voordat ze belast werden met de ellende van anderen. Ook dat valt onder rouw en verlies. Het onderdrukken van gevoelens die hierbij horen kan leiden tot afgestomptheid, afstandelijkheid, kilheid én tot onjuiste en niet passende reacties. Zie daar mijn ervaring met de mevrouw en het hondje.


Het is goed om na een heftige gebeurtenis, een moment voor jezelf te nemen. Hoe deal je met die verandering in je leven? Zijn je collega’s een veilige haven voor je? Debriefen jullie gezamenlijk? Wordt iedereen gezien en gehoord? Voel jij je gezien en gehoord? Wordt je thuis opgevangen of sta je er helemaal alleen voor?


Neem na 14 dagen nog eens een moment voor jezelf? Hoe ben je de afgelopen twee weken doorgekomen? Is er iets veranderd in je geluksgevoel? Denk je vaak terug aan de heftige gebeurtenis of ben je deze eigenlijk al weer vergeten? Wat heeft de heftige gebeurtenis jou opgeleverd of je misschien wel gekost?


Voor mij was de confrontatie met de mevrouw en haar hondje een wake-up call. Het was de eerste keer dat ik me serieus af vroeg: wat gebeurt hier nu met me? Waarom word ik zo boos van een poepend hondje? Waarom heb ik niet gerouwd om de dood van mijn vader? Waarom mag de hele wereld verdriet hebben, maar ikzelf niet? Waarom vind ik het wel oké om boos te worden op die mevrouw, maar vind ik dat ik sterk moet zijn om een wanhopige familie te helpen?


Het overlijden van de jongen was een van de eerste heftige gebeurtenissen in mijn heldencarrière. Gelukkig kwam de wake-up call al snel. Er zijn collega’s die daar jaren voor nodig hebben, soms met fysieke en psychische schade tot gevolg.

Doordat ik zo snel besef kreeg van mijn reacties op heftige gebeurtenissen, kon ik ook snel gaan ervaren wat mij helpt en níet helpt om heftige gebeurtenissen een plek te kunnen geven.

De wake-up call heeft ook mijn interesse gewekt over hoe anderen met heftige gebeurtenissen omgaan. Waar de een graag praat over zijn gevoel, krijgt de ander het woord ‘gevoel’ nog niet over zijn lippen, om maar eens een voorbeeld te noemen.


Hoe ga jij om met alle heftige gebeurtenissen die je meemaakt? Kan jij jezelf in de spiegel aankijken (tip: doe dat eens heel bewust – dit kan letterlijk een eye-opener zijn) en vraag je eens af of jij nog last met je meedraagt die ontstaan is tijdens je heldenwerk?

Heb je behoefte om dit samen met iemand te onderzoeken? Wil je je last die je met je meedraagt gaan omzetten naar ervaringen die jouw geluk niet in de weg staan? Ik help je graag.


Wie ben ik?

Yvonne, medeheld, ervaringsdeskundig, een realist, niet zweverig, opgeleid om jou te kunnen helpen. Ik sta niet boven je maar naast je. Gelijkwaardigheid - Samen Sterker, je bent welkom.

Beste mevrouw met het hondje: je bent mij vast allang vergeten. Voor mij was je een keerpunt in mijn carrière. Wat een niet-poepend hondje allemaal te weeg kan brengen. 



48 keer bekeken

KVK 72999292  

BTW NL001698717B81